;















Zomer 2017

Beeldvorming

Het nieuws over de agrarische sector houdt aan. Het gaat over fosfaatrechten, over gewasbescherming, weidevogels, antibiotica-gebruik, slachtprotocollen, weidegang, akkerranden, vogelgriep, knelgevallen, hittestress, nitraat, waterkwaliteit, biodiversiteit, ...............,................
Zowel in de traditionele media (krant, radio & TV) maar zeker niet minder op de sociale media als Facebook, Twitter, Instagram e.a, wordt veelduldig geschreven over de effecten van de agrarische sector op de omgeving.  Voor menig commercieel bedrijf zou gelden dat je je geen betere marketing kunt wensen vanuit de gedacht "zolang er over je gesproken wordt, tel je mee..." In de agrarische sector wordt dit niet zo ervaren. Dit komt omdat de meeste boeren en tuinders zich ongemakkelijk, in de hoek gedreven, ten onrechte beschuldigd of niet gewaardeerd voelen. Daarbij komt dat de agrarische sector zich niet langer beschermd weet door de overheid. Gezegd moet worden dat de toon van de berichten lang niet altijd respectvol is, dat er soms tendentieuse informatie wordt gebruikt of dat de kennis van de boerenpraktijk ontbreekt. Daarbij komt dat de agrarische sector bestaat uit een grote verscheidenheid aan zelfstandige familiebedrijven, hardwerkende ondernemers maar met verschillende visies en (bedrijfs) doelstellingen. Spreken met één mond is vrijwel niet mogelijk, er zijn verschillende belangen. Wellicht dat dat verklaart waarom 'de agrarische sector' nog steeds geen effectieve communicatiestrategie ten toon spreidt als het gaat om het weerleggen van onjuiste informatie, generaliserende opmerkingen of het rechtzetten van halve waarheden. Een meer pro-actieve houding zou m.i. veel kunnen voorkomen.
Als bijv. in de krant staat 'Grote mestfraude ontdekt bij veehouders in........." zitten alle veehouders in de genoemde regio met kromme tenen, ook al weet de individuele veehouder dat hij er niets mee te maken heeft, hij heeft het gevoel er wel op aangekeken te worden, zich te moeten verantwoorden naar de omgeving. Als de 2e Kamer op een achternamiddag een motie aanneemt die grote gevolgen heeft voor individuele bedrijven en vervolgens met voorjaarsreces gaat, voelen vele boeren zich in de steek gelaten. Individueel kunnen zij zich nauwelijks verweren, bovendien verhindert het werk op het bedrijf hen vaak om daar veel tijd in te steken en de beroepsorganisaties laveren tussen de vele belangen van de diverse achterban.

Dergelijke zaken geven spanningen die zich soms vertalen in boosheid richting de consument of de burger, in teleurstelling in de politiek, in verontwaardiging richting maatschappij maar soms ook in spanningen naar de bedrijfs- en gezinsgenoten zelf. 
Als mediator/coach kom ik dit vaak tegen, waarbij gezegd dat de externe ontwikkelingen nooit de enige oorzaak zijn van spanningen in de onderlinge verhoudingen, van echtscheiding, van ruzie tussen ouders en kinderen of tussen samenwerkende familieleden. Dan spelen ook persoonlijkheden, karakters een rol, gedeeld verleden of juist onbegrip voor de andere, onbekende achtergrond van nieuwe familieleden. Dan maakt het uit of iemand zijn/haar gevoel kan verwoorden, kan luisteren en zich in wil spannen om de ander te begrijpen. Dan maakt het uit of iemand oplossingsgericht of probleemgericht denkt en voelt, open staat voor advies en begeleiding en bereid is aan zichzelf te werken. Aan de mediator de taak om dat te onderzoeken en met respect voor de persoon te werken aan effectief gedrag. Een mooie taak!

In 2014 is de samenwerking tot stand gekomen met andere mediators die zich gespecialiseerd hebben in de agrarische sector. Meer hierover leest u op de website www.agrimediation.nl waar met grote regelmaat een nieuwe blog verschijnt. Iedere keer weer wordt de agrarische mediationpraktijk daarin vanuit een andere invalshoek belicht.

Het boek "WAT DE BOER NIET ZEGT" heeft al heel wat stof doen opwaaien en is al in veel bijeenkomsten besproken. 
"WAT DE BOER NIET ZEGT", schreef ik samen met collega Johan Weerkamp te Ede ( www.johanweerkamp.nl). Er  worden een aantal praktijkssituaties beschreven van families waarin om de een of andere reden spanningen zijn ontstaan. Na elk verhaal wordt een analyse van de situatie en een perspectief op verbetering beschreven. Dit boek is een hulpmiddel gebleken om in eigen situatie het gesprek op gang te brengen waar dit vastgelopen lijkt. Het boek laat zien dat er grote verschillen zijn tussen agrarische families, maar dat er aan de andere kant ook zoveel overeenkomsten zijn in de problematiek die elke agrarische familie tegenkomt.

"WAT DE BOER NIET ZEGT" blijkt in een grote behoefte te voorzien; er zijn al een paar duizend exemplaren verkocht en in het najaar van 2017 rolde de 4e oplage van de persen.

BESTELLEN: ManagementboekBol.com  ISBN: 978 90 13 12003 5

Truke Zeinstra